Um helgina hélt Herra Hnetusmjör tvenna tónleika í Laugardalshöllinni og að sjálfsögðu var Jónas Sen mættur með spikfeitan rýni á sínu laglega trýni. Enginn af útsendurum miðilsins komst á tónleikana þar sem í nógu var að snúast í umfjöllun á Eurovision-söngvakeppninni.
Ég hef alltaf haft mikla fordóma gagnvart því sem Hnetan tekur sér fyrir hendur hverju sinni enda er ég gaurinn sem hann er sífellt að dissa í textum sínum. Mér finnst hann leiðinleg persóna í flesta kanta, bæði hrokafullur og montinn, en þó getur maður ekki annað en dáðst að dugnaði drengsins. En á Íslandi virðist ekki skipta máli hvert framlagið er svo lengi sem það er nóg af því. Íslenskir gaurar geta kúkað og prumpað hömlulaust en hljóta ekkert nema lof fyrir, svo lengi sem þeir gera það nógu hátt að allir aðrir finni af því fnykinn.
Jónas Sen er að mínu mati einn af þeim sem raunverulega mætti kalla skjöld Íslands og þá sérstaklega íslenskrar menningar. Gamall og fúll en á tímum þar sem fullorðnu fólki finnst ekkert meira lame en að hafa raunverulega skoðun og standarda í stað þess að lepja úr rassvösum þeirra með feitustu veskin, þurfum við á þeirri rödd að halda. Íslensk menning á undir raunverulegt högg að sækja og það af sökum heilafúa. Í mörg ár hélt ég að þau einu sem væru að hlusta af einhverju viti á Monsieur Möndlusmjör væru börn, en nei, það er víst nóg til af fullorðnu fólki með áunninn framheilaskaða. Fullorðið fólk á flótta frá því sem fullorðnu fólki sæmir og felur sig á bak við barnslega gleði hnetusmjörsins.
Þegar ég sá nýja gagnrýni frá sjálfum brainrot-böðlinum, Jónasi Sen, birtast á Vísi varð ég strax spenntur að sjá hvað hann hafði að segja um gullkeðjuðu górilluna úr Kópavoginum. Ég var nú heldur betur sáttur þegar Jónasi tókst að pakka Júlevenner heldur betur smekklega saman á sínum tíma. Þótt svo maðurinn á bak við það rugl, Monstercock Gauti, stingi þeim pakka eflaust í eigin smekklausa rauða Nike-skó næstu jól. En að þessu sinni var ég þó heldur vonsvikinn að sjá tvær og hálfa stjörnu af fimm, verandi einn sorglegasti Hnetusmjörs-hatari landsins. Það hefði ekki skipt máli hversu stórum kokteil af kæruleysislyfjum hefði verið sturtað í mig fyrir, ég hefði án efa labbað út með tæpa stjörnu í vasanum. Ég játa það fúslega að sjálfur er ég hrokafullur og fúll aumingi sem á hvorki bíl né stæði og þar með er alveg vonlaust að senda mig á Herra Hnetu tónleika án þess að ég taki fúkyrðum hans persónulega og labbi móðgaður út.
Það sem er gagnlegt í þessari gagnrýni Jónasar er einmitt hversu trúverðug frásögn hans er. Eftir að hafa lesið pistilinn trúi ég því alveg að hann hafi verið þarna. Ég trúi því líka alveg að honum hafi fundist tæknileg framkvæmd þeirra vel heppnuð en mér er því miður alveg sama þar sem tónlistin er að mínu mati hnignun vestrænnar menningar.
Einnig finnst mér aðdáunarvert hvernig Jónasi tekst að mála Herra Hnetu upp sem raunverulega manneskju. Mann með raunveruleg óöryggi eins og við öll hin, þótt svo reynt sé að fela þau á bak við sólgleraugu og skyggðar rúður glæsivagna. Fyrir mér, og örugglega mörgum öðrum, er Herra Hnetusmjör lukkudýr íslensks síðkapítalisma. Álíka núanseraður karakter og Klói kókómjólk eða Osta Gotti. Árni Páll er augljóslega mikill listamaður og orðheppinn náungi. Eflaust er þetta líka bara fínn gaur en Herra Hnetusmjör er einhver mest óspennandi ímynd sem fæðst hefur á Íslandi.
„Herra Hnetusmjör skilaði af sér tæknilega óaðfinnanlegri og sviðslega áhrifaríkri sýningu. Hann vissi nákvæmlega hvernig átti að hreyfa við salnum og gerði það af mikilli kunnáttu.
En hann kann sömuleiðis aðeins eitt trix. Þegar bassinn þagnar og ljósin kvikna stendur ekkert eftir nema eyrnasuð og tilfinningin fyrir því að hafa verið plataður. Þetta var sýning sem gaf okkur allt í yfirborði og sprengingum - en var að lokum jafn raunverulega hættuleg og kókómjólkin sem hann gleymdi að drekka í æsku“
Ágætlega orðað hjá honum Jónasi en full mildur dómur, 3,5 stjörnur.
https://www.visir.is/g/20262885807d/plastgangsterar-thegar-herra-hnetu-smjor-tyndist-i-laugar-dals-hollinni ýttu á hlekkinn til að lesa pistilinn eftir Jónas