„Jæja Bubbi minn hvað segir þá? Hvernig er það að fara í þig að vera orðinn sjötugur?“
„Heyrðu mér líst bara vel á það, ég hélt nú aldrei satt að segjast að mér myndi takast þetta. Ef það hefði ekki verið dópið í denn tíð þá hélt ég að ég myndi enda eins og Stephen Hawking heitinn. Deyja úr eigin snilld,“ segir Bubbi og flissar.
„En þegar ég vaknaði í gærmorgun var eins og ég væri alveg nýr maður, það fyrsta sem ég geri á laugardögum er að sækja Helgarmoggann, lesa hann og fara svo á Facebook og sjá hvað fólk er að tala um þar. Eins og flestir vita þá er ég mjög tjáningarglaður og þá er gott að vita hvað er í gangi og hvað öðrum finnst, svo maður geti byggt skoðanir sínar á einhverju. Þennan morguninn tók ég upp Moggann, leit á hann eitt augnablik og hugsaði með mér „Bubbi þú ert alltof gamall til að nenna að lesa þetta“. Í stað þess fór ég bara rakleiðis á Skrudduna og byrjaði að rífa kjaft. Ég komst í eitthvað ótrúlegt flæði og eyddi öllum morgninum þar. Mér tókst að skrifa þrjá langa statusa um eitthvað sem ég vissi ekkert um og var með leiðindi í athugasemdum á öllu öðru er bar fyrir augu. Á einhverjum tímapunkti fór ég að tjá mig um plastbarkamálið við mynd af nýfæddu barnabarni gamallar skólasystur. Svo sagði ég bara við sjálfan mig djöfull ertu mikill snilli,“ segir Bubbi og hamrar hnefa svo fast í borðið að kaffibollarnir okkar falla báðir á hliðina. Hann kippir sér ekkert upp við það, sópar bollanum sínum niður á gólf með handabakinu og heldur áfram að tala.
„Um eitt leytið kom svo konan inn á skrifstofu til mín til að minna mig á að við ættum von á gestum klukkan tvö. Ég hlustaði ekkert á það sem hún sagði, fór bara að segja henni hvað mér fyndist um blóðmerahald. Ég talaði á hana í góðar fjörutíu mínútur, stóð yfir henni á meðan hún lagaði kaffi og kökur. Hún var gráti nær þegar fyrstu gestir dingluðu loksins dyrabjöllunni, ég spáði ekki einu sinni í því hverjir þetta voru, fór bara að búa til PowerPoint-kynningu um hnattræna hlýnun upphátt, og það mjög hátt! Það komst enginn að enda kóngurinn á fullu flugi. Loks hurfu allir gestir úr húsi þegar ég fór að tala um hvalveiðar, meira að segja kerlingin lét sig hverfa. Ég stóð einn eftir inni í eldhúsi sveiflandi höndum og gjammandi út í tómið. Djöfull var þetta gott partý og ég sagði við sjálfan mig djöfull ertu mikill snilli Bubbi! Héðan í frá kalla ég mig bara Bubba Snilla.“
Á þessum tímapunkti var Bubbi Snilli búinn að sækja stóra tússtöflu og koma henni fyrir inni í eldhúsi og farinn að krota „Bubbi Snilli“ aftur og aftur í mismunandi stílum, af og til með einföldu elli. Bubbi Snilli var löngu búinn að gleyma því að ég væri þarna, hann hélt bara áfram að segja „Bubbi Snilli“ og sveifla höndunum líkt og hann væri að ímynda sér stórt skilti sem á stæði, jú „Bubbi Snilli“.
Í íbúðinni var allt á rúi og stúi, hálf étnar kökusneiðar á diskum og ekki fermetri í húsinu þar sem ekki var búið að sulla gosi. Bubbi Snilli settist loks niður, tróð í sig kökusneið og hélt áfram að rifja upp gærdaginn með fullan munninn eins og ekkert hefði í skorist.
„Eftir að allir gestirnir fóru ákvað ég að skella mér í sund, það er alltaf svo gaman að röfla í pottinum. Þegar þangað var komið sá ég kunningjakonu mína sem ég vissi að væri leikskólakennari í einum pottinum og án þess að bjóða góðan dag var ég strax byrjaður að rífa mig um kjaradeilur þeirra. Hún höndlaði þetta sko ekki lengi, rauk upp úr eftir stutt stríð við kónginn en það skipti engu máli. Ég hélt bara áfram að rífast við einhverjar unglingsstelpur sem sátu bara stjarfar og hlustuðu á röflið í mér. Djöfull fannst mér gott að segja þeim hvað unga fólkið í dag eru miklir aumingjar og ég mikill snilli. Svo hló ég bara á leiðinni upp úr og pissaði í sturtunni, það er svo gott að vera sjötugur Bubbi Snilli.“
Þegar blaðamaður kom loks orði að tjáði hann Bubba að hann hafi verið viðstaddur á föstudagstónleikunum og hrósaði honum fyrir frábæra framkomu.
„Ég elskaði þessa tónleika íkt mikið en ég hef alla ævi verið mikill aðdáandi þinn og snilligáfu þinnar. Það er svo gaman að hlusta á sögurnar þínar á milli laga og veistu ég fór vandræðalega oft á Níu líf Bubba Snilla, alveg svona tíu sinnum. En mikið hefði mér þótt gaman að sjá þig á laugardeginum í svona skemmtilegum afmælisgalsa. Hvernig voru þeir tónleikar frábrugðnir þeim fyrri?“
„Þetta var æðislegt kvöld enda er ég skemmtana snillingur og upp úr mér vellur viskan. Ég tók engin af mínum lögum þetta kvöldið, sagði bara hljómsveitinni að sitja hjá og glamraði af fingrum fram. Svo inn á milli sagði ég sögur af sjálfum mér og hvað mér finnst um alls konar mál. Tónleikarnir voru allir teknir upp og verða gefnir út sem plata í vikunni en ég nenni ekki lengur að pæla of mikið í því sem ég set út. Best er bara að gefa allt strax út svo allir geti fengið að heyra meira af því sem ég hef að segja. Platan mun heita „Bubbi Snilli! Hömlulaus kúkari; explicit live version“.“
Blaðamanni hlakkaði í hjartanu við þessar fréttir og ætlaði að lýsa því yfir að hann biði spenntur eftir að fá að heyra ennþá meira frá Bubba Snilla á næstunni en hann grípur fram í fyrir honum og segir:
„Svo er ég búinn að heyra í þeim Ingva Hrafni og Arnþrúði Karlsdóttur á Sögunni en þau samþykktu að veita mér vikulegan þáttarlið. Hvað er að frella með Bubba Snella! Þátturinn mun koma í stað símatímans á föstudögum en í staðinn mun ég fá að hringja inn og tjá mig um það sem mér finnst í fjóra klukkutíma. Já það eru svo sannarlega spennandi tímar framundan og kóngurinn er í góðum fíling, hver veit nema maður byrji bara aftur að drekka,“ segir Bubbi Snilli og brosir út að eyrum.
Á þessum nótum óskar blaðamaður honum góðs gengis í framtíðinni og hyggst koma sér heim á leið. Það gengur þó hægt fyrir sig þar sem Bubbi Snilli er enn á fullu flugi og byrjaður að röfla um Evrópusambandið. Það er ekki fyrr en eftir tvo tíma þegar hann byrjar að strunsa um húsið stappandi niður löppunum, kyrjandi „Bubbi“ og „Snilli“ við hvert skref sem blaðamanni tekst loksins að lauma sér út og þaðan heim.
Við hjá miðlinum þökkum Bubba Snilla innilega fyrir að fá okkur í heimsókn og óskum honum innilega til hamingju með afmælið.
