Bæjarins Beztu Pylsur, fagurfræðilega skrifað með Zetu í ,,Bestu" og Ypsilóni í ,,Pulsur," er með góðum möguleika hin mest ómissandi matreiðslustofnun okkar íslendinga um land allt.
I raun, selur auðmjúk stofnunin aðeins einn matreiðslurétt, meira þarf ekki vegna þess að uppskriftin af þessum einfalda rétt hefur verið fínstillt af fínustu bökurum, sósugerðarmönnum, Wurstmacherum og laukrækturum á að minnsta kosti norðurhveli jarðar.


Á hvítasunnu vors herra síðastliðnu, tók ég af skarið að skora á mína reyndu tungu í matreiðsluupplifun sem fór fram úr jafnvel mínum himinháu væntingum og gerði mig að betri manni.
Það var hætta á að ekkert myndi bragðast jafn vel aftur…

1. Föruneyti Pulsunnar


Það var sólríkur sunnudagur í Reykjavík, ég og menn mínir mæltum okkur mót á krá sem merkir gátt á milli bankastræti og austurvallar, þar sem við nutum þess að sötra á áfengu öli og fylgjast með knattspyrnuleik sem var æsispennandi viðureign á milli erkifjenda, riddarar eilífðarinnar í Everton gegn meisturunum í munnmök frá Tottenham.
Eftir að kjötflautuspilarar Tottenhambæjar Lundúna höfðu betur gegn andstæðingum sínum frá Liverpool gengum við út úr þeirri dimmu krá og sólin tók hressilega á móti okkur við austurvöll, við fengum okkur sæti með sölbökuðum barflugum og tottuðum sígarettur fylltar með tóbaki, við höfðum þörf fyrir að hýsa eitthvað fallískt í munninum og því var engin spurning um hvert förinni var haldið næst.
Þegar föruneyti okkar ferðalangra steig af grænum sléttum Austurvallar yfir á grátt malbik Pósthússtrætis, vissum við að hungurtíð okkar myndi brátt líða hjá og hér yrði ekki aftur snúið. Leið okkar lá yfir Austurstræti, þar sem villidýr og blóðsugur stunduðu iðn sína og ólifnað, að verða eftir þar myndi vísa örlög hvers manns, svo við héldum fast í hendur hvors annars og strunsuðum yfir göngugötuna, framhjá rottuholunni pósthús mathöll, í norðurátt til öryggis undir skugga pulsuvagnsins mikla.
Eftir hrikalega tveggja mínútna svaðilför var föruneytið loks komið að leiðarenda, en það sem mætti okkur var biðröð af tröllvaxninni lengd.
Okkur var gert ljóst að við værum ekki einu mannskepnurnar sem hefðu fengið þessa snilldarhugmynd varðandi hádegisverðinn. Matfrekir ferðamenn úr öllum heimsálfum jarðar ásamt höfunum sjö, höfðu safnast saman í kringum okkar sannkallaða matargerða Mekka, og þau voru í vegi okkar.
Föruneytismenn mínir voru smeykir og skelkaðir við tilhugsunina að bíða í þvílíkri biðröð, "fokk it, fáum okkur bara eitthvað annað," ældi einn svokallaðra félaga minna út úr sér og hinir tóku undir, og þannig fór hvernig föruneytið sundraðist.
"Fífl! Bragðlauka-djásnin verða mín og mín ein…”

2. Tveggja Pulsna Tal


Ég smaug mér fimlega inn í miðja röðina þegar enginn sá til, svo tók biðin við. Sekúndubrot urðu að sekúndum, sekúndur urðu að mínútum, hitinn var svo óbærilegur að seiglan mín var nærri því að bresta á meðan húðin mín svitnaði og grillaðist í steikjandi sólinni, það eina sem hélt í mér kjarkinum var tilhugsunin um kjöthólkinn sem myndi taka á móti mér í lok þessarar raunar.
Eftir að hafa staðið og rotnað í biðröðinni í að minnsta kosti fimm langar mínútur var ég loksins kominn að leiðarenda og var hressilega heilsað af pylsulistamanneskjunni í afgreiðslunni.
,,Hæ hæ, tvær með öllu takk fyrir og kók, zero, nei, venjulegt."
Eftir nokkur augnablik hafði pylsugerðararkítektinn í afgreiðslunni smeygt tvem glóðvolgum, brauðliggjandi SS pylsum í litlu sívalningsholuðu pulsuhaldara fyrirbærin, það var kominn tími til að gæða sér.
Einn biti: ,,Ó mamma Mía!"
Annar biti: ,,Pabbi!"
Þriðji og fjórði: ,,Guð minn almáttugur! Jesús og Búdda!"
Ég rankaði við mér með aðeins eina pulsu eftir og mundi viturleg orð spekings frá fyrri tíð:
,,Pylsa er bara fjórir bitar max." - Steinþór Hróar Steinþórsson II.
Ég fann inni í mér að ég þyrfti að hægja á mér, þetta er réttur til að njóta og hugleiða, ekki eldsneyti einungis til að skófla uppi í sig. Ég dróg fyrir augnlokin þegar ég beit í næstu pylsu og velti fyrir mér hverju hráefni:
Það fyrsta sem snerti á mér tunguna var auðvitað pylsubrauðið, létt gufusoðið og mjúkt, sem veitir bragðsprengjunum innra með sér hlýlega og þægilega umgjörð. Í grunn brauðsins liggja laukarnir tveir, stökki og brakandi steikti laukurinn og hrái laukurinn, nornajurt illskunnar, yin og yang tveggja laukana er fullkomin viðbót hvað varðar áferð og er grundvallarstoðin sem sósurnar hvíla á. Sósurnar sjálfar mynda heilaga þrenningu; pylsusinnepið, faðirinn,
liggur ofan á pylsunni eins og brúnn og ljúffengur snigill, remúlaði, sonurinn, sannkölluð gremúlata norðursins, og heilagur andi: tómatssósan, þunn og sveskjusósuleg og fullkomin. í kjarna þessa bragðlaukakastala hvílir hundurinn sjálfur, SS pylsan, útbúin úr hæstu gæða eyrum, augnlokum, neðri vörum og endaþörfum á sauðfé, nautgripum og svínfólki, snjallráð til að spara kostnað og draga úr matarsóun.

3. Eiður Snýr Heim


Loks voru báðar pulsurnar étnar og skolaðar niður með hlandvolgu Coca-Cola™, tími var til kominn til að snúa heim.

3/5 stjörnur. Gott fyrir það sem þetta er, en það sem þetta er eru bara pulsur.