Ég elst upp í Garðabæ í kringum aldamótin. Ég veit, ég veit. Það er auðvelt að dæma einhvern sem elst upp í Garðabæ fyrir að vera hvítur og ríkur en ég er það ekki. Ég er kannski hvítur en í dag er ég ekki ríkur.

Frá því að ég man eftir mér var mamma að elda þessa himnesku kanilsnúða, beint úr uppskrift ömmu minnar úr föðurætt. Faðir minn hét Heimir Engill og vann á borgarskrifstofunni og mamma hans (amma mín, Hildur) var eins og töfrakona í eldhúsinu, sérstaklega þegar það kom að bakstri.

Þar sem að mamma mín er enn á lífi á ég erfitt með að nafngreina hana þar sem að hún bað mig sérstaklega ekki um að gera það. En héðan í frá verður hún kölluð “mamma”.

Heima fyrir þá var mamma alltaf að elda himneska kanilsnúða. Það skipti ekki máli hvort að hún var nýkomin heim úr aðgerð á fæti eða hvort að það var hreinlega að flæða inn í kjallarann vegna mikils snjósöfnuðs, hún eldaði himneska kanilsnúða. Og já, hún eldaði þá, himneska kanilsnúða.

Lyktin barst inn í öll tvö herbergi hússins og fékk ég alltaf það sem jaðrar við gæsahúð þegar ég fann lyktina. Alla morgna, öll kvöld en því miður; ekki allar nætur.

Það eru ekki allir sem vita að þegar þú bakar snúða þá ertu í raun að setja þig í spor vísindamanns. Flestir kalla þetta “bakara” en að mínu mati er þetta miklu flóknara starf og krefst virkilega mikillar þekkingar sem og æfingar. Klukkustundirnar sem að ég varði í að horfa á mömmu smyrja kanilsnúðana voru óteljandi, en alls ekki til einskis, því loks fæ ég hér að deila með þjóðinni þessari uppskrift.

Mamma naut þess að skapa kanilsnúðana í allskyns líkum. Hún sagði mér eftirminnilega að þegar hún hafi byrjað að gera þá, þá hafi þeir verið í formi spírals. Næst var formið sívalningur og síðar einhvers konar form sem jaðraði við fjórðu víddina, sem ég á enn eftir að taka í sátt hversu óraunverulega góðir þeir litu út en þetta var einhvers konar hnútur eða lykkja sem minnti á sjómannahnút.


Því næst tók við form sem að fáir þekkja í kanilsnúða gerð en það var DNA spíralinn, en þar batt hún saman tvær lengjur og sagði við mig þegar ég vaknaði eftir væran svefn: “það getur ekki verið svona erfitt að finna upp vísindi”. Og þetta hef ég alltaf munað.

Seinna fattaði ég þó að DNA spíralinn er úr einhvers konar þrem lengjum sem bindast saman en ekki tveim, og fór því sjálfur að rannsaka hvernig ég gæti bakað kanilsnúða sem líktust einnig vísindum.

Þegar ég flutti að heiman þá var aðal orsök þunglyndis míns að ég fann ekki kanil lyktina alla morgna, kvöld og nætur. Það var eins og eitthvað vantaði. En ég var nú þegar að reyna búa til mitt eigið líf, hvernig gat ég tileinkað tíma mínum til þess að baka eins og mamma hafði gert?

Ég gat það ekki og upp spruttu fjölskylduerjur sem að við höfum ekki séð fyrir endanum á.

Eins og er er ég í í bakkalárnámi í uppeldisfræði við Háskólann á Bifröst af mistökum. Ég hélt að uppeldisfræði væri að elda eitthvað upp, eitthvað sem mamma hafði alltaf gert. Hvernig gat ég ruglað kokkanáminu í Kópavogsskóla og uppeldisfræði á Bifröst?

Nú er ég fastur í þriggja ára námi sem minnir mig bara á hvernig ég var alinn upp. Alla morgna og fram eftir degi.

Ég má ekki dæma mig of mikið samt, þetta eru bara orðaleikir held ég. Ég hef lært mikið um hvernig mamma ól mig upp, þótt að ég vildi bara læra hvernig á að baka.

Það eru ekki margir sem vita þessa uppskrift og er ég loksins ánægður með að fá að deila uppskriftinni með ykkur hér á Miðilnum. Ég man hana ekki alveg en ætla heyra í mömmu og fæ vonandi að deila henni með ykkur á næstunni.

Kveðjur,

Ari Kristján Engill